من پری کوچک غمگینی را می شناسم که در اقیانوسی مسکن دارد ،
این دو شبانه روز خیلی به او فکر می کردم ، یکی از همین روزها بود که ...
تصورهای غریبی هم دارم، دوست دارم او را ببینم که در آن اقیانوس نشسته،
و دلش را همچنان در یک نی لبک چوبین می نوازد ...
اطرافش پر از گل های ابریشم و همه جا پر از
ماهیان رنگارنگی است که در آن فضا می چرخند، 
نه آن ماهیان گوشتخواری که او از آنها می ترسید،
شبیه یکی از عکس های سیاه و سفیدش است،
با آن چشم های درشت غمگین و گیسوان خوشبخت که حالا بلند شده اند،
پری کوچک غمگین نی لبکش را کنار می گذارد و دست هاش را پیش می آورد

 «آمدی؟... چرا اینقدر دیر به دیر می آیی ؟ نمی گویی من اینجا تنهام ؟
 «دست خودم که نیست
 «دلت برای من تنگ نمی شود، این همه سال است مرا ته این دریا نگه داشتی ؟
 «فکر می کنی به من خوش می گذرد، آنجا ؟
 «چرا عصبانی هستی ؟
» نمی دانم، خیلی وقت است به هر آنچه کردم شک دارم، چکار کردم ؟  هیچ ...
  دستم را می گیرد و گونه اش را به آن می چسباند
» تولد دوباره من ، هیچ بود ؟

دست می برم لابلای موهایش،
و آن بغض قدیمی باز گلویم را می فشارد،
دوست دارم بمانم و تماشایش کنم ...

پری غمگین عزیزم،
می دانی چه بسیار بغض ها برایت شکست ؟
چه خوب که اینجا نیستی، نیستی که ببینی،
پری کوچک غمگینم، چه خوب که در همان اقیانوس بی نام بنشینی و نی لبکت را بنوازی ...
آرام ، آرام ...

من پری کوچک غمگينی را می شناسم که در کنار اقيانوس آرام مسکن دارد،
پری کوچک من شبها با هر کسی که از او خوشحالتر است می خوابد و
هر روز صبح غمگين تر از ديروز از خواب بيدار می شود ...